بسم الله الرحمن الرحیم
الَّذِینَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِکَهُ طَیِّبِینَ یَقُولُونَ سَلَامٌ عَلَیْکُمْ ادْخُلُوا الْجَنَّهَ بِمَا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
(نحل، ۳۲)
قال امیرالمومنین علیه السلام:
«إِذَا مَاتَ الْعَالِمُ ثُلِمَ فِی الْإِسْلَامِ ثُلْمَهٌ لَا یَسُدُّهَا اِلّا خَلَف مِنه»
إِنّا لِلّهِ وَ إِنّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ
ارتحال جانسوز فقیه وارسته و مرجع عالیقدر جهان تشیع، حضرت آیتالله العظمی حاج سید موسی شبیری زنجانی رضواناللهتعالیعلیه، ضایعهای سنگین و اندوهی جانکاه برای حوزههای علمیه، جامعه علمی و دینی و عموم ارادتمندان مکتب اهلبیت علیهمالسلام است.
آن مرجع بزرگوار، عمر شریف خویش را در راه تحقیق و تعمیق فقاهت، تدریس و تربیت اهل علم، پاسداری از میراث علمی و روایی تشیع و خدمت خالصانه به دین و مردم سپری نمود. دقت کمنظیر علمی، ژرفنگری در فقه و اصول و دانش رجال و حدیث، در کنار تواضع، تقوا و سلوک اخلاقی، از ایشان عالمی کمنظیر و سرمایهای ارزشمند برای حوزههای علمیه ساخته بود.
فقدان چنین شخصیت رفیعی، تنها فقدان یک عالم بزرگ نیست؛ بلکه فقدان یکی از ستونهای فقاهت معاصر و چراغی فروزان از حوزههای علمیه شیعه است؛ حوزهای که در طول تاریخ، پاسدار معارف اهلبیت علیهمالسلام، هویت دینی جامعه و استقلال علمی و معنوی امت اسلامی بوده است.
در روزگار فقدان این فقیه بزرگ، دلهای اهل علم و مؤمنان داغدار و حوزههای علمیه سوگوار است. چه دشوار است برای حوزهای که امروز یکی از استوانههای علمی و اخلاقی خود را از دست داده است.
اینجانب این مصیبت جانکاه را به پیشگاه مقدس حضرت ولیعصر عجلاللهتعالیفرجهالشریف، و رهبری معظم، مراجع عظام تقلید، علما و فضلای حوزههای علمیه، شاگردان،مقلدان و ارادتمندان آن فقید سعید، مردم شریف ایران و بهویژه بیت مکرم ایشان تسلیت و تعزیت عرض مینمایم.
از درگاه خداوند متعال مسئلت دارم روح بلند آن مرجع فقید را با ارواح طیبه محمد و آل محمد علیهمالسلام محشور فرماید.
محمدصالح کمیلی خراسانی ۹ ربیعالثانی ۱۴۴۸ هـ.ق
